Postacie z powieści Nobody Told Me uosabiają złożony krajobraz moralny okupowanej Warszawy, a każda z nich reprezentuje inne reakcje na niemożliwe wybory.
Halina to pełna życia, współczująca dermatolog pochodzenia polsko-żydowskiego, wywodząca się z wysoce zasymilowanej rodziny z klasy średniej. Studia ukończyła w wieku dwudziestu czterech lat, a kiedy spotykamy ją w warszawskim getcie, ma trzydzieści sześć lat i pracuje w żydowskim szpitalu „Czyste” przy ulicy Stawki.
Jej czworo małych dzieci mieszka wraz z nią w piwnicy szpitala.
Postać Haliny wzorowana jest na babci autora sztuki, której historia z czasów wojny opiera się na zeznaniach ocalałych. Została zamordowana w Treblince 12 września 1942 roku.
Andrzej, otyły, palący nałogowo polski chirurg wyznania katolickiego, jest człowiekiem czynu i głębokich przekonań moralnych. Choć jest ateistą, ryzykuje życie – swoje i swojej rodziny – organizując tajną sieć, która pomaga Żydom przetrwać po stronie aryjskiej.
Postać ta oparta jest na prawdziwym dr. Andrzeju Trojanowskim, przyjacielu i współpracowniku Haliny, uhonorowanym później tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata (1966).
Andrzej, otyły, palący nałogowo polski chirurg wyznania katolickiego, jest człowiekiem czynu i głębokich przekonań moralnych. Choć jest ateistą, ryzykuje życie – swoje i swojej rodziny – organizując tajną sieć, która pomaga Żydom przetrwać po stronie aryjskiej.
Postać ta oparta jest na prawdziwym dr. Andrzeju Trojanowskim, przyjacielu i współpracowniku Haliny, uhonorowanym później tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata (1966).
Maria to wysoka, efektowna arystokratka o wyrafinowanym akcencie i imponującej prezencji. Po ukończeniu studiów wraca do swojego rodzinnego miasta, Lwowa, znajdującego się obecnie pod okupacją radziecką, gdzie wraz z mężem zostaje wplątana w spisek antyradziecki.
Jej postać jest luźno inspirowana Marią Steckiewicz, uciekinierką z NKWD, działaczką AK i dyrektorką sierocińca „Anusia”.
Fiszel to niski, brodaty mężczyzna w grubych okularach, o ciepłym, uczonym sposobie bycia. Pochodzi z długiej linii szanowanych polskich rabinów.
Chociaż zamiast kariery duchownej wybrał medycynę, judaizm pozostaje centralnym elementem jego tożsamości i światopoglądu.
Wanda Rotstein w wieku osiemdziesięciu lat – jedyna córka doktora Rotsteina i ocalała z Holokaustu. W sztuce zapewnia pamięć, perspektywę i ciągłość.
Nerwowy, niespokojny nastoletni fotograf, który zarabia kieszonkowe, robiąc zdjęcia absolwentom na uniwersytecie, gdzie jego ojciec pracuje jako woźny.
Kiedy pojawia się ponownie, jest już bezwzględnym przywódcą gangu wyłudzającego pieniądze od Żydów ukrywających się po stronie aryjskiej.
Sześcioletnia córka dr Rotstein, mieszkająca w piwnicy żydowskiego szpitala „Czyste” w getcie. Przerażona, lecz spostrzegawcza, przemierza szpitalne oddziały, aby odwiedzać matkę.
Jej historia przedstawiona w sztuce jest w dużej mierze biograficzna i oparta na prawdziwych wspomnieniach matki autorki.